Miniaturka - Prozeamus cz. I

Witam na miniaturce :)

Będzie ona kilkuczęściowa, a opowie wam o przygodach Seamusa Finnigana.

Od razu przepraszam, bo charaktery kilku z tych postaci ulegną deformacji (szczególnie bohatera głównego).

No dobrze, nie przedłużajmy.

JEDZIEMY Z TYM KOKSEM! 

Seamus Finnigan siedział w skrzydle szpitalnym i nudził się jak diabli. Tak, bo co w końcu można robić, kiedy ma się traumę po zobaczeniu nagiego Ślizgona w swoim dormitorium? CO?

Nagle przez okno wleciała sowa. I to nie taka, jakie widuje się w Hogwarcie, ale sowa jego matki. U nóżki miała przywiązaną małą paczuszkę. Seamus odwiązał sznureczek, który trzymał paczkę przymocowaną do sowy i wypuścił ptaka przez okno. Otworzył szybko i najpierw przeczytał list od swojej mamy:

Cześć, Kochanie (tu nasz bohater bardzo się skrzywił. W końcu był już pełnoletni a mama wciąż tak go nazywa. Wstyd i hańba!)

Mam nadzieję, że czujesz się już lepiej. Ja i Twój tata bardzo martwimy się o Ciebie.

Przesyłam ci ten nowy mugolski lek – nazywa się Prozac. Ojciec zaklina się, że to pomaga. Ja tam mu niezbyt wierzę, ale cóż. Skoro na mugoli działa… To Tobie pomoże również.

Daj znać kiedy poczujesz się lepiej!

Mama

Seamus Finnigan jako prawdziwy mężczyzna zmiął ów kawałek papieru, wyrzucając go przez okno (Trafienie za pięć punktów!).

Ale na jego kołdrze leżało pudełeczko.

Nie byle jakie pudełeczko.

Pomarańczowo-szare pudełeczko.

PIĘKNE pudełeczko.

Seamus, kierowany przeczuciem pogłaskał je po drukowanych literach, układających się w słowo PROZAC.

Wydawało mu się, że usłyszał lekki chichot. Jednak pomyślał wtedy, że po prostu zażył ostatnio za dużo leków.

Zawinął się więc w kołdrę i zasnął.

<<<->>>

Ustalmy to sobie raz na zawsze: w życiu Seamusa nie działo się najlepiej. Jego matka wciąż wyzywała Dumbledore’a od starych osłów. Ojciec jak zwykle miał to samo zdanie, a raczej nie miał go wcale. Młodsza siostra wciąż była za mała, żeby jechać do Hogwartu. Każdy miał już swoją drugą połówkę, bo nawet Neville całował się ostatnio z Luną, co oznaczało sytuację awaryjną i stan wojenny.

Ale nie.

Seamusa nikt nie chciał.

Jak tak dalej pójdzie, to oświadczy się swojej sowie.

Ale jeżeli jest zbyt mało atrakcyjny nawet dla sowy?

Wtedy zacznie planować małżeństwo ze swoim psem labradorem, który od zawsze mieszka w domku Finnginanów.

A jeśli pies...?

No dobrze, dosyć tych chorych przemyśleń.

<<<->>>

Kiedy wyszedł już ze skrzydła szpitalnego ruszył prosto do Wielkiej Sali, aby zjeść śniadanie i zażyć swój Prozac.

Właśnie.

Zupełnie zapomniał o swoim niezapomnianym Prozacu.

Pewnie jest mu smutno i samotnie, bo nie ma z kim rozmawiać.

Chodziło tu oczywiście o Prozac.

Chociaż mogłoby chodzić o Seamusa.

Młody Finngan, zaskoczony głębią swych przemyśleń upuścił łyżkę, która wpadła do miski z owsianką.

A owsianka rozbryzgnęła się na wszystkie strony. Prawdopodobnie trafiła nawet w siedzącego o trzy miejsca dalej Rona.

Najgorsze było jednak to, że wszyscy patrzyli na niego z wyrzutem, co dawało dwa możliwe rozwiązania tej sytuacji: Zapaść się pod ziemię albo zażyć Prozac.

Drugie wyjście wydaje się korzystniejsze – pomyślał Seamus, wyciągając ze szkolnej torby znajome pudełeczko.

I zamarł.

Bo ten właśnie lek puścił figlarnie do niego oczko.

RATUNKU, MRUGAJĄCE PUDEŁKA!

A gdyby jednak...

Chłopak wyciągnął dłoń i lekko je połaskotał. Mógł przysiąc, że pudełeczko zachichotało.

RATUNKU, TO COŚ CHCE MNIE UWIEŚĆ!

Finnigan wyjął jednak ostrożnie tabletkę i ją połknął.

I zamarł po raz kolejny.

To coś smakowało pysznie, chociaż Seamus nie potrafił nawet wyjaśnić do końca, jak. Wiedział tylko, że jedna pastylka Prozacu była najlepszą rzeczą, jakiej próbował w życiu.

Zaraz, chwila. Smakowała jak masło orzechowe, indyk ze śliwką, sos beszamelowy, lody truskawkowe, sushi, cytryna, flaczki, grzanki z masłem i miętówki.

A pudełeczko wciąż się do niego uwodzicielsko uśmiechało.

Cholera.

<<<->>>

Tak, tego dnia Seamus odkrył bolesną prawdę.

Skoro nigdy nie miał jeszcze dziewczyny, ani tym bardziej chłopaka to znaczy, że zwyczajnie nie czuł takiej potrzeby.

Seamusa Finnigana nie pociągały dziewczyny.

Chłopcy tym bardziej nie.

Ba, nawet zwierzęta.

Gryfonowi podobały się... Przedmioty.

A szczególnie jeden.

Piękne, szaro-pomarańczowe pudełeczko.

O cudownym uśmiechu i szaro-fioletowo-żółtych oczach (Seamus uwielbiał ten kolor).

W takim razie pytanie było jedno.

Jak wyznać mu uczucie?

I co? Podobało się? Nie podobało? 

Jakieś uwagi? Skomentuj! 

Pozdrawiam czytelników 

Wasza SzachMATylda :)