Rozdział czwarty: Nieuniknione

A witam, witam :)
Obiecywałam wczoraj, że rozdział będzie.
I jest. Tym razem również ma jakiś swój feler, bo jest krótki ale co mi tam. Przynajmniej da się go czytać.
Tak jak pisałam ostatnio: bardzo proszę o komentarze. Choćby z Anonima.
Nie przedłużając: zapraszam!
------------------------------------------------------------------------------
 Bardzo chętnie, Malfoy – powiedziałam, zbierając swoje rzeczy i otwierając klasę (klucz dostałam wczoraj od profesor McGonagall). Rozsunęłam zasłony, usunęłam kurz z szafek i wzięłam w ręce koszyk z przedmiotami, które mieliśmy transmutować. Wyjęłam z niego małą piłkę i rzuciłam ją Draconowi, który miał dosyć nietęgą minę.

- Co ja niby mam z tym zrobić?

- Transmutuj to. W cokolwiek chcesz, to rozgrzewka.

Jedno machnięcie różdżką i miałam przed sobą bogato zdobiony złoty znicz. Latał koło mojej głowy, trzepocząc skrzydełkami. Ale coś tu nie grało…

 Wiedziałam, że Malfoy poszedł na łatwiznę. Ze wszystkich przedmiotów on wybrał właśnie ten – o kulistym kształcie. Nie zraziłam się jednak i wyciągnęłam z koszyka szczotkę.

- Wiesz co to jest, czy mam ci wytłumaczyć??

Spojrzał na mnie ze swoim drwiącym uśmieszkiem.

- Oczywiście, Granger. To jest przedmiot którego nie używasz, sądząc po twoim wyglądzie.

- Bardzo śmieszne – stwierdziłam, zmieniając szczotkę w jeżozwierza i przywracając ją do pierwotnej postaci. – Teraz twoja kolej, Malfoy.

Ale jego szczotka wykształciła tylko nóżki, wobec czego zaczęła tuptać po ławce.

- Skup się. Oczyść umysł, tego nie da się zrobić inaczej. No dalej, spróbuj jeszcze raz.

- Wzruszające, Granger – rzucił Malfoy, mrużąc powieki i wykonując skomplikowany ruch nadgarstkiem. Tym razem przede mną pojawił się okazały jeżozwierz. Ślizgon machnął różdżką a zwierzę znów było tylko szczotką, którą odłożyłam do koszyka. Kiedy przeniosłam wzrok na niego miał minę pod tytułem: To-było-banalnie-proste. Malfoy patrzył mi w oczy, oczekując co będzie dalej. Poczułam, że nie wytrzymam już tego przenikliwego spojrzenia, dlatego wyjęłam z kosza małą, śpiącą na jego dnie myszkę.

- Będziemy ją transmutować w kota, Malfoy, więc teraz nie możesz rozpraszać się wcale.

- Mysz w kota? Oszalałaś? To na pewno poziom owutemów?

- Tak. A teraz nie odzywaj się do mnie.

Malfoyowi nie udało się przemienić  gryzonia, który tylko porósł rudym futrem.

- Spójrz, Granger. Przypomina Wieprzleja .

Nie wyrzymam. Już nabierałam powietrza, aby powiedzieć, co myślę o nim, wstrętnej tchórzofretce, która śmie obrażać Rona ale Malfoy był szybszy.

- Silencio – rzucił zaklęcie. Ty też się nie odzywaj. I teraz twoja kolej, żeby transmutować tą cholerną mysz, mnie to nie wycho…

 Byłam szybsza. Rzuciłam na niego ten sam czar, ale niewerbalnie.Jego mina  wskazywała na to, że Draco spodziewał takiego obrotu sprawy, bo drwiący uśmiech nie schodził mu z twarzy.

Przemienialiśmy więc zwierzątko w całkowitej ciszy. Szczerze mówiąc, byłam rozproszona, nie wychodziło mi tak jak chciałam a po każdej kolejnej porażce on uśmiechał się jeszcz szerzej. Miałam wrażenie, że Malfoy wciąż mi się przygląda, że próbuje przejrzeć mnie swoim spojrzeniem na wylot. Poczułam niemiły, elektryzujący dreszcz na plecach. Wdech, wydech… Muszę się uspokoić.

-Zrób to, Granger. No już.

Skąd głos Malfoya w mojej głowie?  Przecież to nie są złudzenia.  Jakim cudem on jest w moich myślach? Chwileczkę, Harry kiedyś się tego uczył. Oklumencja. Tak. Wszystko wygląda na to, że Malfoy ją zna.

Jakkolwiek by to nie zabrzmiało, słyszałam głos Dracona w mojej głowie… Zamknęłam oczy, pozbyłam się myśli i pomyślałam o myszy, którą miałam transmutować w kota. Kiedy je otworzyłam przede mną na stoliku przechadzał się śliczny, czarno-biały kociak. Stwierdziłam więc, że pora zdjąć z siebie Silencio.

- Wiesz, mam dużo czasu. A ty mi tylko rozkazujesz, włamujesz się do mojego umysłu i Bóg wie, co jeszcze… I chcę widzieć tu kota, no już.

- Przecież masz go przed sobą – na twarzy Malfoya znowu pojawił się drwiący uśmiech, nie obejmujący oczu. Te wciąż pozostawały zimne, jakby zobojętniałe na cały świat i jego piękno…

- Malfoy, uspokój się i transmutuj – rzuciłam, zirytowana.

- A ty mi nie rozkazuj, Granger. Bo to może nie skończyć się dobrze.

- Grozisz mi, Malfoy?

- Nie, uświadamiam ci tylko twoją sytuację… Po jak cienkim lodzie stąpasz.

W jego oku pojawił się złowieszczy błysk. Popatrzyłam na niego… Jego mina nie zdradzała żadnych emocji. A te szare tęczówki spoglądały prosto na mnie. Nagle Malfoy wziął różdżkę i naprawdę szybko przemienił kota z powrotem w mysz. Ta, zdziwiona obrotem sprawy uciekła z powrotem na dno koszyka, w którym ją przyniosłam.

- Zarządzam przerwę – rzuciłam dziarsko.

- Granger, mogę ci zadać pytanie?

No proszę, cóż za uprzejmość.

- Nie.

Malfoy zaśmiał się sucho i podszedł do okna, odwracając się półprofilem.

Na chwilę zamarłam, porażona jego urodą. I możecie pomyśleć o mnie co chcecie, ale wyglądał pięknie wpatrując się w okno, w czarnej szacie z wężem Slytherinu na piersi oraz szmaragdowym krawacie. Jego twarz wciąż miała kamienny wyraz, chociaż miałam wrażenie, że Draco usilnie się nad czymś zastanawia.

Cisza ciążyła w moich uszach. Miałam już jej dosyć, postanowiłam więc przerwać milczenie.

- Dobra, Malfoy. Zadaj mi to pytanie, byle szybko.

- Czy ty się mnie… boisz?

Nagle twarz Malfoya była już tak blisko mojej, że mogłabym tylko wyciągnąć rękę by go dotknąć… A tym razem w jego spojrzeniu było coś, czego nie potrafiłam nazwać.

Współczucie? Czy ktoś taki jak on jest w ogóle zdolny do uczuć innych niż nienawiść?

Tak – szepnął cichutki głosik w mojej głowie.

- Tak – powiedziałam głośno.

Tym razem oczy Dracona złagodniały całkowicie, błyszczały w nich jednak małe, figlarne iskierki...

- Niepotrzebnie Granger. Naprawdę niepotrzebnie.

- Widocznie mam swoje powody... Byłeś śmierciożercą – dodałam, lekko oskarżycielskim tonem. Byłam słaba i nie chciałam stać się kompletnie bezbronna. Muszę zachować przynajmniej te resztki godności, które mi pozostały.

- Nie zdajesz sobie sprawy z tego, co mówisz.

W głosie Malfoya nie było złości ani wyrzutu, był tylko smutek.

- Dlaczego?

- To zbyt skomplikowane.

Uniosłam głowę. Za oknem było ciemno a między nami panowała cisza... Pozwoliłam sobie zagłębić się w myślach, błądząc różnymi szlakami. Draco Malfoy... Człowiek pełen mrocznych sekretów, tajemnic, których wolałabym nie poznać.

Nie wiedziałam wtedy, że już na zawsze zajmie miejsce w moim sercu.

Nie wiedziałam, że już wkrótce uratuje mi życie...

No dobrze. Nie mogę zapomnieć, dlaczego tu jestem. Na pewno nie dla pogaduszek.

- Zarządzam koniec przerwy.

- Świetnie Granger. Powiedz mi, co teraz porobimy? Nie mogę się doczekać – syknął Malfoy.

- Będziemy się pojedynkować, tchórzofretko.

- No to zacznijmy już teraz! Cruc... Pardon, zapomniałem, że szlamy nie tknąłbym nawet końcem mojej różdżki. Poniosło mnie, musisz to zrozumieć...

Poczułam, że zalewa mnie krew. Najpierw pyta się mnie, dlaczego się go boję a potem... Sugeruje, że chciałby mnie torturować. Nie wiedziałam, że jego nienawiść jest aż tak głęboka.

- A więc zrób to, Malfoy. Rzuć na mnie crucio – odłożyłam różdżkę.

-Cholera, kto cię wychowywał, McGonagall? Dorównujesz jej sztywnością i brakiem poczucia humoru! Naprawdę mi uwierzyłaś? Nie byłaś uzbrojona, poddałaś się, poza tym nie przekląłbym ciebie czymś takim tylko dla zabawy.

Cichutki głosik w mojej głowie podpowiadał, że mogę śmiało uwierzyć w jego słowa. Postanowiłam jednak wrócić do zajęć.

- A więc poćwiczymy dzisiaj zaklęcie rozbrajające, które w gruncie rzeczy nie jest skomplikowane, lecz...

W ciągu ułamka sekundy zauważyłam dwie rzeczy: drwiący uśmiech Dracona i fakt, że nie mam różdżki. Za to mój odwieczny wróg trzymał w ręku dwie.

- Granger, rozumiem, że to był jedyny czar, na jaki było stać Pottera gdy walczył z Czarnym Panem ale umówmy się, Expelliarmus jest dziecinnie proste. Rozumiem też, że to jedyne, co przygotowałaś na dziś?

Lekko kiwnęłam głową, wbijając wzrok w podłogę.

- W takim razie na na następny raz przygotuj coś trudniejszego, z łaski swojej. 

- Widzimy się w środę po obiedzie...  – wydukałam, wciąż oszołomiona.

- Zobaczymy, czy będzie mi pasować. Mam ważniejsze rzeczy do roboty niż bawienie się w czary ze szlamą.

I wyszedł, pozostawiając moją różdżkę, na ławce. Oparłam się o stolik, wzdychając ciężko.

Jak ja wytrzymam z Malfoyem dwa semestry?

{*}

Wróciłam do Wieży Gryffindoru wcześniej niż sądziłam. Byłam tam, w nieużywanej klasie nieco ponad godzinę. W Pokoju Wspólnym zastałam jednak tylko Ginny.

- Hej – przywitałam się. – Gdzie Harry i Ron?

- Miałam ci tego nie mówić, ale są na dworze i grają w quidditcha. Popatrz tylko! – to mówiąc, wskazała okno. Wyjrzałam przez nie i zobaczyłam dwie postacie latające na miotłach.

- Dlaczego nie ma cię z nimi?

- Och, po prostu stwierdziłam, że lepiej będzie ćwiczyć zaklęcia dla Flitwicka.

Uśmiechnęłam się pokrzepiająco.

- Moja krew!

- A co u ciebie, Hermiono? Jak było z Malfoyem i dlaczego jesteś taka zarumieniona?

 Zmieszałam się lekko. To widać?

- A jak mogło być, zastanów się. To znaczy... Trochę się wyzywaliśmy ale było w miarę dobrze... Ale w miarę.

- Następnym razem pozwól mi przyjść na korepetycje i poćwiczyć z nim upiorogacki. Będzie miał jeszcze śliczniejszą buźkę, słowo daję.

- Jeszcze śliczniejszą? Ginny, czy ty sugerujesz, że Malfoy jest przystojny? – spytałam, unosząc wysoko brwi.

- A co? Może nie jest? Hermiono, wyluzuj. Przecież dobrze wiesz, że jestem z Harrym i naprawdę go kocham... Ale i Malfoy nie jest jakimś potworem.

- Z charakteru tak.

Ginny zaśmiała się cicho, trącając mnie w bok.

- Moja krew!

Nie napisałam dużo na numerologię, bo wkrótce w dormitorium pojawili się Harry i Ron, umazali błotem, z kilkoma drobnymi ranami ale uśmiechnięci od ucha do ucha. Nagle jednak Wybraniec przebiegł przez całą długość pokoju, upuszczając miotłę, porwał Ginny z fotela i... Już ich nie było. Po kilku sekundach rozlegały się już tylko ich radosne śmiechy.

- Yyy, cześć, Hermiono – mruknął lekko zdegustowany Ron.  – Wcześniej wróciłaś, ten dupek coś ci zrobił?

Zachichotałam, pomimo wszystko. Ron był taki opiekuńczy... Naprawdę, naprawdę go lubiłam.

- Nie, możesz być spokojny. Masz, transmutuj szczotkę dla McGonagall – odparłam, podając mu przedmiot. Kiedy nasze dłonie się spotkały zauważyłam lekki rumieniec na twarzy Rudzielca, wobec czego uśmiechnęłam się jeszcze szerzej. Po tych kilku sekundach znowu zaczęłam pisać esej na astronomię.

{*}

Reszta dnia minęła nam spokojnie: odrobiliśmy, co mieliśmy odrobić i poszliśmy wspólnie na kolację (Draco Malfoy spoglądał na mnie co chwilę. Wciąż mając w pamięci słowa Ginny starałam się nie rumienić).  Następnie poszliśmy grać w Eksplodującego Durnia. I chociaż tym razem graliśmy drużynami to pociągnęłam swoją taktyką nasz zespół na samo dno, co było nie lada wyczynem, bo w końcu byłam w drużynie z Ronem. Wtedy też wyjaśniła się sprawa zniknięcia Harry’ego i Ginny. Poszli razem na spacer na błonia. Ginny nie omieszkała też wyjawić kilku szczegółów: „Rozmawialiśmy, całowaliśmy się i było nam bardzo wesoło". Tak, ona i Harry byli naprawdę dobraną parą. Patrząc na nich robiło mi się ciepło na sercu.

Kiedy już zamierzałam położyć się spać spojrzałam na moich przyjaciół i trochę zrobiło mi się żal naszej zakochanej pary, bo za swoje zniknięcie podczas popołudnia musieli zapłacić siedzeniem nad książkami dodatkowe dwie godziny. Pomogłam im więc trochę i pożegnałam się z Ronem. Jednak idąc do swego dormitorium zostałam złapana przez Parvati i Lavender.

- Cześć, Hermiono – wyrzuciła z siebie w ekspresowym tempie ta druga - Mamy do ciebie pewną sprawę.

- A mianowicie ja i Lav słyszałyśmy, że udzielasz korepetycji Draco Malfoyowi.

Posłałam im drwiące spojrzenie. A więc to tak. Wiedziałam, że Ślizgon podoba się obu moim koleżankom. Zresztą, komu by się nie podobał?

Harry’emu.

I Ronowi.

Oraz Ginny.

I mi chyba też.

Wróć! Mi na pewno też. Udajmy, że tego nie było. Postanowiłam wrócić do rzeczywistości.

- Tak. I co w związku z tym? – spytałam dość zimno, by pokazać, co sądzę o Malfoyu.

- No wiesz – rzuciła mi znaczące spojrzenie Parvati – Bardzo chciałabym, żeby wreszcie choć spojrzał na mnie... Mogłabyś może coś mu, hm, zasugerować?

- I o mnie coś mu powiedz! O mnie też, koniecznie! – dodała jej bujająca w obłokach przyjaciółka.

- Przykro mi. Nie mogę tego zrobić. A teraz może już pójdę, co?

- O nie – syknęła  Lavender – Powiedz nam, dlaczego, Hermiono. Może po prostu jesteś zazdrosna, co?

Zaśmiałam się ironicznie, zupełnie tak, jak śmiał się Malfoy gdy powiedziałam mu, że nie odpowiem na jego pytanie.  Można powiedzieć, że uczyłam się od mistrza.

- Nie jestem.  Naprawdę, wyobrażacie sobie nie wiadomo co.

- W takim razie powiedz nam! Ale nie możesz tego zrobić, prawda? Bo ukrywasz przed światem to, że podkochujesz się w Draco!

 W tym momencie zaczynałam mieć już tej dyskusji powyżej uszu.

- Dobrze wiesz, że to nieprawda. A jeśli chcesz mu się przypodobać to po prostu z nim pogadaj albo zaproś go gdzieś.

- ...Ty byś chciała to zrobić, prawda? – spytała głosem ociekającym miodem Parvati.

- Nie, dziękuję. A teraz – żegnam i dobranoc.

Rozgoryczona powędrowałam do swojej sypialni. Umyłam się, przebrałam w piżamę i jak to miałam w zwyczaju, przeanalizowałam dokładnie mijający dzień. I co?

Zapomniałam oddać chusteczkę Malfoyowi (O, jak mi przykro).

Wyjątkowo byłam dzisiaj anielsko miła dla moich przyjaciół.  Wyjątkowo.

Przegrałam w Eksplodującego Durnia. I to nie po raz pierwszy.

Wniosek?

Jutro wypożyczam podręcznik i nauczę się taktyki tej głupiej gry.

Pokłóciłam się z Parvati i Lavender. Czy ja stale muszę mieć z kimś na pieńku?

 - Granger, mogę zadać ci pytanie?

- Nie. – przypomniało mi się nagle.

Uśmiechnęłam się lekko i przewróciłam na drugi bok, zamykając oczy. Po kilku sekundach te wszystkie rzeczy: Hogwart, moi przyjaciele, egzaminy, wizyty w Hogsmeade, wzloty i upadki przestały mieć dla mnie znaczenie. Ja ze swoimi myślami byłam już kompletnie daleko – aż tak, że nie zauważyłam, kiedy myśli przemieniły się w sny...

Zdążyłam jeszcze westchnąć cichutko.

A potem już spałam.
------------------------------------------------------------------------
I co? Podobało się, czy może nie?
Opcja A) Tak, podobało się - jeżeli ją wybrałeś, skomentuj :)
Opcja B) Nie, nie podobało się - jeżeli ją wybrałeś to też skomentuj!
Pozdrowienia dla wszystkich czytelników
SzachMATylda :)